W XIX wieku proste i nieskomplikowane w budowie kije do bilarda wzbogaciły się o skórzaną końcówkę. Zmiana ta jest autorstwem pewnego kapitana służącego w armii Napoleona. Ale rozwój kija wyposażonego w kapkę przypisuje się Anglikowi Jasonowi Carry’emu. To zaczął skórzane końcówki kredować. To pozwoliło nadawać kulom rotację, czyli podkręcać ją. Zyskało na tym widowisko.

Początkowo bile, czyli kule do gry, robiono drewnianych sęków oraz korzeni. W obróbce materiał zyskiwał okrągły kształt. Lecz taka bila nie spisywała się zbyt dobrze. Szkodziła jej zmiana temperatury i wilgoć. Przerzucono się więc na bile z kości słoniowej. Ale one też bardzo szybko się odkształcały, traciły kolor i sporo kosztowały. Gra w bilard była więc bardzo droga i z tego względu uprawiano ją tylko w wyższych sferach.

To właśnie bile hamowały rozwój bilarda. Nie sprawdzał się żaden znany wówczas materiał do ich produkcji: kamień ze względu na wagę, drewno ze względu na nietrwałość i kość słoniowa z powodu ceny. Zresztą produkcja bil z kości słoniowej była niehumanitarna, ponieważ jeden komplet kul oznaczał śmierć dwóch słoni (potrzebne były cztery kły).

Przełomem okazał się 1868 rok i wynalazek Amerykanina Johna Wesleya Hyatta, który wyprodukował bilę z nitrocelulozy, alkoholu i kamfory. Na masową skalę bile zaczęto wytwarzać w latach 20. XX wieku (z żywicy fenolowej).

Dzisiaj, żeby uprawiać tę grę, nie jest potrzebna ani kula, ani stół, ani kij. Bilard online wymaga jedynie sprzętu z łączem internetowym.